یا سید یا سند  یا صمد  یا من له المستند اجعل لی فرجا و مخرجا

بیستم جمادی الثانی، سالروز ولادت اختر تابناک آسمان عصمت، فاطمه زهراسلام الله علیها بر تمام شیعیان و محبان ولایت مبارک.
* * * * * * * * *
آسمانی پر از ستاره، دشتی پر از گل، 
تقدیم به آنی که بهشت زیر پایش جا دارد
به مادرم...
که مهرش تا ابد در دلم جای دارد.
* * * * * * * * *
پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم): هر کس پیشانی مادر خویش را ببوسد، از آتش جهنم دور می ماند.
* * * * * * * * *
در آسمان آبی دلم، جایی برای ابرها نیست
مادرم! دعایم کن که با دعایت، دلم خانه دردها نیست
* * * * * * * * *
بر عالمیان رحمت رحمن زهراست در هر دو جهان سرور نِسوان زهراست
نوری که دهد شاخه طوبی از اوست کوثر که خدا گفته به قرآن زهراست
تولد گل یاس نبی اکرم مبارک...
* * * * * * * * *
فاطمه یعنی شرف،یعنی حجاب, فاطمه فخر زنان، روز حساب
فاطمه یعنی رضای کردگار
شاهکار خلقت پروردگار.
* * * * * * * * *

* * * * * * * * *
زهرا که از فروغش عالم ضیا گرفته / دین نبی ز فیضش نشو و نما گرفته
مریم زمکتب او درس حیا گرفته / جشنی به عرش اعلی بهرش خدا گرفته . .
* * * * * * * * *
به بهشت نمیروم اگر تو آنجا نباشی مادر روزت مبارک
* * * * * * * * *
در زیباترین واژه بر لبان آدمی واژه مادر است. زیباترین خطاب مادر جان است.
مادر واژه ایست سرشار از امید و عشق. واژه ای شیرین و مهربان که از ژرفای جان بر می آید. روزت مبارک مادر
* * * * * * * * *
زن هستی ساز و نظم ده و مهر گستر است ســـرچشمهء محبت و الطاف داور است بهر صفا و لطف خـــدا عشق مظهر است بعد از خـدا به سجده بوَد زآنکه مادر است
* * * * * * * * *
به یاد می آورم لحظه های فراز را که صدای او اعتبارم می بخشید و لحظه های نشیب را که اعتمادم به یاد می آورم افرای افراشته ای را به یاد می آورم مادرم را ...
* * * * * * * * *
آسودگی از محن ندارد مادر. آسایش جان و تن ندارد مادر .دارد غم و اندوه جگر گوشه خویش ورنه غم خویشتن ندارد مادر
* * * * * * * * *
مادر ای لطیف ترین گل بوستان هستی
تو شگفتی خلقتی
تو لبریز عظمتی
تو را دوست دارم و می ستایمت!
دست بر دعا بر می دارم و از خدای یگانه برایت برکت,رحمت و عزت می طلبم.
* * * * * * * * *

مادر،
ای لطیف ترین گل بوستان هستی،
ای باغبان هستی من،
گاهِ روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند.
گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد
روزت مبارک مادر
* * * * * * * * *
وقتی محبتت را با همه وجودت به من تقدیم کردی و مرا شرمنده الطاف کریمانه ات کردی و دل قشنگت را مالامال از عشق به من کردی بار دلدادگی را سخت بر دلم نهادی و امانت عشق را در وجودم نهادی و عهد کردم که تکیه گاهت در همه لحظاتت باشم. روز ولادت حضرت زهرا را به شما همسر عزیز و مهربانم پیشاپیش تبریک میگویم . . .
* * * * * * * * *
ای مادر عزیز که جانم فدای تو
قربان مهربانی و لطف و صفای تو
تولد مظهر خلقت مبارک باد . . .
* * * * * * * * *
در نگاه پر فروغت در اعماق سوکوت تنها محبت را میبینم مهر تو در زره زره ی وجودم رخنه
کرده و حال به زیبا ترین و مقدس ترین واژه یعنی مادر قسم می خورم که دوستت دار
مادر عزیزم روزت مبارک . . .

* * * * * * * * *
السلام ای درخت نور بر تنت همیشه رخت نور
ای الهه ی وفا و عشق ای تو خوبی و صفا و عشق
پاکی از وجود پاک توست عشق قلب سینه چاک توست . . .
* * * * * * * * *
ولادت ام الائمه ، حضرت فاطمه ، بر شما و بر همه ، مبارک باد . . .
* * * * * * * * *
دوش از سرور غیبم / بر گوش دل ندا شد
گفتا زجای برخیز، / عالم پر از صفا شد
ظاهر فروغ زهرا(س) / از بیت مصطفی شد . . .
* * * * * * * * *
عالم شده معطر از گلشن خدیجه / خندد گل محمد در دامن خدیجه
آنان که دیده بستند از خدمت خدیجه / کی می توان ببینند این عزت خدیجه . . .
* * * * * * * * *
باز از چمن داور، یک غنچه نمایان شد / از یمن قدوم او عالم همه بستان شد

برخیز نما شادی، ایام سرور آمد / چون باز دری بر خلق از روضه ی رضوان شد . . .
* * * * * * * * *

میلاد سرور بانوان جهان و مادر تمام شیعیان بر شما و تمام شیعیان جهان مبارک باد . . .
* * * * * * * * *
دو موجود هستی گرامی تر است / یکی میهن و دیگرش مادر است
ستایش کنم زن که او مادر است / که مادر سزاوار زیب و زر است
تو ای مادر من نوای میهن من / کنم خواب در اغوشت ای سرور من . . .
* * * * * * * * *
بهشت ها برای تو آفریده شده اند و درختان برای اینکه سایبان تو باشند
سر از خاک بر می آورند . . .
* * * * * * * * *
مادر تو غزل زیبای محبت و ایثاری
دوستت دارم و نام تو را با چشمه ها و رودها زمزمه میکنم . . .
* * * * * * * * *
مادرم، خواستم خوشبوترین گل دنیا را برایت هدیه بیاورم،
اما دیدم تو خوشبوترین گل دنیا هستی . . .
* * * * * * * * *
مادرم، تو تنها ستاره‌ای هستی که در روز و شب می‌درخشی.
ای ستاره‌ی زندگیم، تو را با تمام وجود دوست دارم . . .
* * * * * * * * *
بارانی از عشق و نَمی هم ستاره ارزانی تویی که در تبار معصومانه‌ی نگاهت، چشمان خسته‌ی من ستاره می‌چیند. خوش‌آهنگ‌ترین نغمه‌های هستی نثار قلب خسته و صبورت. روزِ به اوج نشستنت مبارک . . .
* * * * * * * * *
آبی‌ترین، دریایی‌ترین و آسمانی‌ترین تقدسِ زندگی‌مان
دستان‌تان را بوسه می‌زنیم . روزتان مبارک . . .
* * * * * * * * *
در تمام زندگی ام مادرم تنها دلیل بودنم بود
روزت مبارک فرشته خلقت . . .

یا سید یا سند

در این غوغای وا نفسا خدا صبرت دهد حیدر....... میان فتنه ی اعدا خدا صبرت دهد حیدر

نباشد اتش محشر از این سوزنده تر هرگز  ......چو میسوخت چهره ی زهرا  خدا صبرت دهد حیدر

تو دیدی حال مادر را ندیدی طفل کوثر را ......بگوید  فضه با اوا خدا صبرت دهد  حیدر

به هنگامی که کوته شد  زه دامان تو دست یار .....شدی تنها تر از تنها  خدا صبرت دهد حیدر

عزیزان تو میدیدند  که چشمانت خجل میشد .....شدی شرمنده یا مولا خدا صبرت دهد حیدر

هزاران یادگاری از پرستویت در این خانه .....در این کاشانه بی زهرا  خدا صبرت دهد حیدر 

امان از لحظه ای که تو  بدیدی  بازوی نیلی  ......نمودی ناله و غوغا خدا صبرت دهد حیدر 

امان از بغض طفلانی کنار جسم یک مادر  ......نمودند ناله وا  امما خدا صبرت دهد حیدر

دگر از کوچه های که نشان یاس نیلی هست  .....نکردی تو گذر زانجا  خدا صبرت دهد  حیدر

مسلمان کرده ای ما را تو با دستی که دشمن بست  .....کشیدی رنج بهر ما  خدا صبرت دهد حیدر

به نام خدا

سلام  بر  دلهای  بهاری  

دوستان  دقت در سیر تکاملى موجودات زنده، و تحول و دگرگونى‏هاى موجودات بى‏جان، و فراهم آمدن زمینه‏هاى تربیت موجودات، و ریزه‏کارى‏هائى که در هر یک از این قسمت‏ها نهفته شده است یکى از بهترین طرق خداشناسى است.
هماهنگى‏هائى که در میان اعضاء بدن ماست که غالباً بدون آگاهى ما بر قرار مى‏باشد، یکى از نمونه‏هاى زنده آن است.
فى‏المثل هنگامى که حادثه مهمى در زندگى ما رخ مى‏دهد، و باید با تمام توان در برابر آن بپا خیزیم، در یک لحظه کوتاه فرمانى هماهنگ به تمام ارگان‏هاى بدن ما- به صورت ناآگاه- صادر مى‏شود، بلافاصله، ضربان قلب بالا مى‏رود، تنفس شدید مى‏شود، تمام نیروهاى بدن بسیج مى‏گردند، مواد غذائى و اکسیژن هوا از طریق خون به طور فراوان به تمام سلول‏ها مى‏رسند، اعصاب آماده کار، و عضلات آماده حرکت بیشتر مى‏شوند، نیروى تحمل انسان بالا مى‏رود، احساس درد کمتر مى‏شود، خواب از چشم مى‏پرد، خستگى از اعضاء فرار مى‏کند، احساس گرسنگى بکلى فراموش مى‏شود.
چه کسى این هماهنگى عجیب را در این لحظه حساس، با این سرعت، در میان تمام ذرات وجود انسان، ایجاد مى‏کند؟ آیا این پرورش جز از ناحیه
خداوند عالم و قادر ممکن است؟!
آیات قرآن پر است از نمونه‏هاى این پرورش الهى که بخواست خدا هر کدام در جاى خود خواهد آمد و هر کدام دلیل روشنى براى شناخت خدا هستند. 
آرى این منظره‏ى زیبا و دل‏انگیزى را که در فصل بهار در دامان صحرا و کوهسار مى‏بینیم گلها مى‏خندند، گیاهان مى‏رقصند، برگها نجوا مى‏کنند، و جویبارها زمزمه شادى سر داده‏اند، اما به همین حال باقى نمى‏ماند، فصل خزان فرامى‏رسد، شاخه‏ها عریان مى‏شوند، جویبارها خاموش، غنچه‏ها مى‏خشکند،
برگها پژمرده مى‏شوند و آواى حیات بخاموشى مى‏گراید.
زندگى پر زرق و برق انسانها نیز همین گونه است، این کاخهاى سر به آسمان کشیده، این لباسهاى رنگارنگ، این نعمتهاى گوناگون، این انسانهاى آماده به خدمت، و این پستها و مقامها و مانند آن نیز جاودانى نیستند، روزى فرامى‏رسد که جز یک قبرستان خشک و خاموش از این جامعه‏ها بیش باقى نمى‏ماند و این درس بزرگ عبرتى است. 

سلام 

چند وقتی بود  که مطالب  خوندنی  و  خوبی رو از  این ور و اون ور جمع میکردم  با گوشیم و  میزاشتمش  تو   این  وبلاگ  . تا این که  از این کار  خسته شدم  و  دیگه  با گوشیم صدا و مطلبی جمع نشد  تا این وبلاگ  مثل روزای اولش روزی  یک .الی دو مطلب خوندنی داشته باشه .  درواقع توفیق این کار  ازم گرفته شد یا بهتر بگم  خودم  قدر  ندونستم  و  این گوشی  موبایل حدود یک ماهی  دیگه برای رضای خدا  ازش استفاده نشد  .  امروز  سر کار  بنایی یک بنده خدایی وقتی فشار م زده بود بالا و  باید به  مستراح مراجعه میکردم  در حین برخاستن  گوشی از جیب مبارک بنده  رها شد و رفت  تو خونه عمر . تلاشهای  برای بیرون گشیدن گوشی از  داخل سوراخ بی فایده بود  . اولش با این مسعله  خوب کنار اومدم  و با خنده  و روی خوش  از  خانه ی اون بنده خدا بیرون اومدم . ولی  ادمی زاده دیگه  وقتی به چیزی دل میبنده  و بیشتر وقتش رو با اون چیز یا کسی  میگزرانه  دل کندن از اون چیز براش سخت میشه  چند ساعت پیش  که داشتم  به اطلاعات رو گوشیم  و شماره هایی که داشتم و  بدتر از همه  شماره  تلفنم فکر میکردم  دیگه داشتم دیوانه میشدم  ولی  این حدیث  مولی علی  علیه السلام  خیلی ارومم کرد  :

در نکوهش دنیا
پرهیز دادن از دنیاپرستى
شما را از دنیاپرستى مى‏ترسانم، زیرا منزلگاهى براى کوچ کردن، نه منزلى براى همیشه ماندن است، دنیا خود را با غرور زینت داده و با زینت و زیبایى مى‏فریبد، خانه‏اى که نزد خداوند بى‏مقدار است زیرا که حلال آن با حرام، و خوبى آن با بدى، و زندگى در آن با مرگ، و شیرینى آن با تلخیها درآمیخته است، خداوند آن را براى دوستانش انتخاب نکرد. و در بخشیدن آن به دشمنانش دریغ نفرمود خیر دنیا اندک و شر آن آماده و فراهم آمده‏اش پراکنده، و ملک آن غارت‏شده، و آبادانى آن رو به ویرانى نهاده است، چه ارزشى دارد خانه‏اى که پایه‏هاى آن در حال فرو ریختن و عمر آن چون زاد و توشه پایان مى‏پذیرد؟ و چه لذتى دارد زندگانى که چونان مدت سفر به آخر مى‏رسد؟
روش برخورد با دنیا
مردم! آنچه را خدا واجب کرده جزو خواسته‏هاى خود بدانید، و در پرداختن حقوق‏الهى از او یارى طلبید، و پیش از آنکه مرگ شما را بخواند گوش به دعوت او دهید، همانا زاهدان اگر چه خندان باشند، قلبشان مى‏گرید، و اگر چه شادمان باشند اندوه آنان شدید است، و اگر چه براى نعمتهاى فراوان مورد غبطه دیگران قرار گیرند اما با نفس خود در دشمنى بسیارى قرار دارند.
نکوهش از غفلت زدگان
یاد مرگ از دلهاى شما رفته، و آرزوهاى فریبنده جاى آن را گرفته است، و دنیا بیش از آخرت شما را تصاحب کرده، و متاع زودرس دنیا بیش از متاع جاویدان آخرت در شما نفوذ کرده است، و دنیازدگى قیامت را از یادتان برده است. همانا شما برادران دینى یکدیگرید، چیزى جز درون پلید، و نیت زشت، شما را از هم جدا نساخته است، نه یکدیگر را یارى مى‏دهید، نه خیرخواه یکدیگرید، و نه چیزى به یکدیگر مى‏بخشید، و نه به یکدیگر دوستى مى‏کنید. شما را چه شده است؟ که با به دست آوردن متاعى اندک از دنیا شادمان مى‏گردید! و از متاع بسیار آخرت که از دست مى‏دهید اندوهناک نمى‏شوید! اما با از دست دادن چیزى اندک از دنیا مضطرب‏شده که آثار پریشانى در چهره‏ها آشکار است و بى‏تابى مى‏کنید، گویا این دنیا محل زندگى جاودان شما و وسائل آن براى همیشه از آن شماست، چیزى شما را از عیبجویى برادر دینى باز نمى‏دارد جز آنکه مى‏ترسید مانند آن عیب را در شما به رختان کشند، در بى‏اعتنایى به آخرت و دوستى دنیا یکدل شده‏اید، و هر یک از شما دین را تنها بر سر زبان مى‏آورید، و چنان از این کار خشنودید همانند کارگرى که کارش را به پایان رسانده و خشنودى مولاى خود را فراهم کرده است. نهج البلاغه خطبه 112

حالا که فکر میکنم  میبینم  همون بهتر که  گوشیم افتاد تو  مستراح  چرا که گوشی یا وسیله  یا فرزند  یا مال و دارایی و هر چیز دیگه ای که نشه  در راه خدا  ازش استفاده  کرد  جاش  همون جایی که  میدونید 

گود این دانه ی ما گرچه به اعماق زدند  ......   زه  پی دشت نه ان . بلکه در این باغ زدند 

ریشه کردیم و نکردیم  تفکر به خزان  ...... حب دنیا زه چه داریم  ندارد که امان 

ببینید دوستان  ما ادما مثل قلمه های درختانی هستیم که توی  یک  نهالستان  کاشته میشیم  و اون نهالستان  همون دنیاست  که  درست مثل یک باغ کوچیک   .کوچیکه  . و  همه ی ما یک روز  باید از  این  نهالستان  که حکم  تخمدون  نشا  رو هم داره کنده بشیم و جای دیگه ای  کاشته بشیم  و  همهی  درختای این نهالستان بلا استسنا  کنده  میشند و به جای دیگه ای که فضای رشد  و خانه ی عبدیشونه منتقل میشند  پس بهتره  زیاد  توی  این خاک  دنیا  ریشه نکنیم  تا هنگام  کندنمون  زیاد  ازیت نشیم